No "You" for Tomorrow Part I: We met...

Nakilala ko sya ng hindi inaasahan, bigla na lang syang dumating sa buhay ko, hindi ko inakala, pinangarap, o kung anu man. Hinayaan ko lang, bakit hindi ko sya subukan, baka sya na ang sagot sa sakit ng pagiisa ko.
Bente anyos na ako ngayon, doblehin mo ang edad ko yun ang kanyang gulang.Malayo, masyadong malayo, nagmumukha na akong anak niya pag magkasama kami. Hindi ko nakikitang hadlang iyon para sa aming pagsasama. Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba, ganon naman ako eh, nakatira sa sarili kong mundo, kung sino man ang nagtangkang sumilip dito, hindi ko na kailangan na sabihin, pero kailangan mong tanggapin at yakapin ang kung ano man ang makikita mo.
Maayos naman ang aming naging pagsasama. Sa mga nagdaang taon, mas lalo ko syang nakikilala, lalo ko syang minahal. Hindi sya ung tipo ng tao na nakikita mo sa iyong panaghinip, walang espesyal sa kanya para sa ibang tao. Palibhasa matanda na, madami na syang nirereklamo sa buhay, mula sa ekonomiya ng bansa, polusyon sa kalsada, paggising sa umaga dahil sa ingay ng kapitbahay, hindi masarap na pagkain, biglang pagtigil ng mga sasakyan sa gitna ng daan, at marami pang iba. Nasasanay na rin ako sa kanya, ako nalang ang umiintindi, minsan kaya ko nang hulaan na iinit na naman ang kanyang ulo, napapa-iling nalang ako habang nakangiti. Alam ko narin ang paraan para mapahinahon sya, isang hagod lang sa kanyang malapad na likuran, alam na nya na inaamo ko sya. Buti naman at sumusunod parin sya saakin, kabaligtaran ko sya pagdating sa mga ganyang bagay, ayoko ng argumento, mahilig sya sa away, na kabaligtaran naman namin sa mga kaibigan. Mahilig ako makipag palitan ng idea sa aking mga maalapit na kakilala, hanggat alam ko na tama ako, hindi ako papatalo. Bubulungan nya nalang ako, "wala ka nang maisasagot dyan, tingin ko mas tama sya". Ngingitian ko nalang sya at titigil, sabay ng panunukso ng aking mga kausap, na sa wakas natigil narin ang aking pakikipag argumento.
Hindi ko alam kung anong tawag sa samahan namin, mag-asawa, magkapatid, matalik na magkaibigan, o simpleng partnership lang. Ayoko narin magsayang pa ng oras para isipin iyon, basta ang alam ko matagal na kaming magkasama.

Bilog ang Blog part II: Ang kwento ng Ubas

Natapos ang araw ng makita ko ang aking sarili sa tabing dagat,
Tahimik at malalim ang iniisip. Hindi ko mabitawan ang mga tanong sa aking isipan.
Nakita ako ng isang matanda na madalas napapasyal sa lugar na iyon.

Maganda ang tanawin dito sa tabing dagat, kung pagmamasdan mo ang paglubog ng araw sa tubig, nakakaluwag ito ng dib-dib. Lalo na sa mga bumibisita dito na may baong problema

Hindi ako nagsalita at sinagot siya ng isang bugtong hininga.
Lumapit sya sa akin at umupo sa aking tabi.

Alam ko may dinaramdam ka, hayaan mong ipaliwanag ko sa iyo ang sistma ng mundo, para sa iyo at sa atin.

Bago pa man siya ulit nagsalita, naramdaman ko ang kanyang kamay sa aking balikat.

Sa isang Prutasan, ang mga prutas ay nabubukod ayon sa kanilang uri.
Magkahiwalay ang Mansanas sa Ubas, Gayun narin ang iba pang prutas.

Isipin mo nalang, isa kang ubas. At ang iba ay mansanas,
Mayroon kang lugar na kung saan ka dapat nakalugar.
Isang kumpol ng Ubas at isang kumpol ng Mansanas.
Parehong masarap, pero kahit saang angulo mo tignan, Ubas ka parin.

Wala kang dapat kaingitan dahil balanse ang lahat ng bagay.
Bilog ang Mundo, Lahat ng tao nakakakita ng araw,
Lahat nakakaramdam ng Dilim.

Hindi mo kailangang maingit sa mansanas dahil pareho lang kayong Prutas.

Past is Fast

Sandali lang kumurap, di ko na makapa,

Hindi na maramdaman ang kanyang hangin.
Sandali lang Bumiling ang paningin,
Hindi ko na maaninag ang kanyang anino.

Biglang naglaho, Biglang nagsawa.
Walang rason, naiwan ay ang mga tanong.
Habang inaalala ang kahapon.

Sandaling tumigil ang mundo ko, akala ko hindi na ito magbabago.
Sabihin ko mang hindi na, sabihin ko man na ayaw ko na,
Itago ko man, hindi ko maikakaila.
Ikaw parin ang mahal.

Sa isang tawag mo lang, babalik at babalik parin,
Ang aking pagmamahal para sa iyo.

Tama ba ako?

Bilog ang Blog part I: Mareklamong Indibidwal

Kailan ba ako magsasawa kakareklamo tungkol s aking buhay?
Pareho lang naman tayong anak ng diyos.
Pero bakit ganun? Parang ako lagi ang Talo?
Ako lagi ang Huli? Ako lagi ang Naiingit?

Hindi ko maintindihan,
Hindi ko makita, kung ano pa ba ang kulang o mali sa akin,
Sabihin nyo na, kasi malapit na akong sumuko.
Oo, maniwala kayo, malapit na.

Hindi kaya pinipilit ko lang ang sarili ko sa isang bagay na hindi akin?

Ngayon alam ko na,
Ito ay kaso ng isang malaking pagkaingit.
Anong Magagawa ko?

Kasalanan ba na Kausapin ko sarili ko?

Alam ko mali ako, Hindi ko naman sinasadya eh, wala naman sariling utak ang puso.
Wala din namang sariling Puso ang Utak, Hindi mo ako pwedeng sisihin para dito.
Kusa ko lang naramdaman yun, wala akong kakayahan para pigilin ang aking nararamdaman.
Ang tangi kong magagawa ay itago ito, pero pumalya parin ako.

Ngayun alam mo na, kung ano ang nararamdaman ko para sayo,
Maari ko bang malaman ang reaksyon mo?
Hindi ako magagalit sa ano mang sasabihin mo saakin, dahil alam ko na wala akong karapatan.
Gusto ko lang malinaw para sa akin kung ano ako sa iyo.

At ito ang Pagpapaumanhin ko,
Alam ko mali ako, Mali itong nararamdaman ko.
Wala naman akong balak mangulo eh, alam ko masaya ka sa kanya.
Sa ganun din ako magiging masaya para sayo.

Sya nga pala baka di mo muna ako makita, aalis kasi ako eh
Bibigyan kita ng oras para pagisipan ang mga bagay na ito,
Meron din akong kelangan na hanapin. Alam mo na iyon, di ko na dapat uluitin.
Sabi mo nga diba... Bilisan ko at baka di ko maabutan (hehe)

Just for a thought

Kung ang mundo man ay matatapos bukas,
At ngayon ang araw ng paghuhusga.
Kung tatanungin ako ng panginoon kung anong ginawa ko sa aking buhay sa lupa,
Sasabihin ko na nabuhay ako kasama ka.

Sakali mang ako ay maligaw sa magulong mundong ito,
At aking nararamdaman ang pangangailangan na makapiling ka,
Ipipikit ko ang aking mata, hahayaan na ang puso ang magturo ng daan,
Dahil alam ko na sa'yo ang tahanan na aking uuwian.

At kahit na dumaan ang mga araw sa atin,
Sabay tayong tatanda kasama ng panahon.
Sa ating mga mata, mananatili tayong bata at masigla.

Sakali mang ikaw ay maiwang nagiisa at nilalamig sa ulan,
Alam mong hindi ko kayang alisin ang unos ng iyong mga problema.
Ngunit, asahan mo na ako ay yayakap sa'yo,
Sasamahan ka hanggang sa muling pagsikat ng araw sa iyo.

Kung ikaw man ay nasaktan at natatakot nang muling umibig,
Isipin mo man na ang buong mundo ay hindi nakakaintindi sa'yo.
Gusto ko lang malaman mo, andito lang ako handang makisalo sa sakit na nararamdaman mo.

Bagong Bunga

May nakikita akong bagong pag-asa para sa akin.
Sa aking Trabaho,
Sa aking Pag-ibig,
At sa aking Pagbabago.

Natatanaw ko na ang bunga,
Wala lang akong makitang sanga para ito ay makuha.
Walang kasiguraduhan, kung hinog o bulok na ito.
Ngunit tataya ako, ito lang ang aking nakikitang paraan.

Hindi maiwasang abangan na kusang mahulog ito para sa akin.
Alam kong mali, ngunit hindi ko alam kung paano tutulungan ang sarili.

Hindi ako mawawalan ng pag-asa,
Dahil alam ko na may isang tao na mag-aabot sa akin akin ng sanga,
Iaalok ang kanyang mga balikat,
Na aking matutungtungan upang maabot ang aking bunga.